Κατάντια: Ανδρας έγκυος

Ένα τρανσέξουαλ ζευγάρι στην Καλιφόρνια περιμένει παιδί. Οι δύο άνδρες έχουν υποστεί πολλές ορμονικές θεραπείες και χειρουργεία για να...
μετατρέψουν το φύλο τους.
Στον έναν από τους άνδρες μόλις είχαν αφαιρεθεί τα στήθη του και εξακολουθεί να διατηρεί αρσενικά γεννητικά όργανα του.....

 Συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 2005 σε μια ομάδα υποστήριξης για τρανσέξουαλ . Το ζευγάρι είναι παντρεμένο από το νόμο και ένας από αυτούς διατηρεί ένα γυναικείο πιστοποιητικό γέννησης. Το ζευγάρι έχει ήδη δύο αγόρια που έχουν εγκριθεί από την πρώην σύντροφο του ενός από αυτούς. Το συμπέρασμα είναι ότι οι δύο γυναίκες έχουν γίνει οι άνδρες που φαίνεται να ζουν μια ευτυχισμένη ζωή σε μια ομοφυλοφιλική σχέση... και τώρα περιμένουν και το δικό τους παιδί...

http://ksipnistere.blogspot.com/2012/05/pics_16.html

Αυτό είναι το μέλλον της κοινωνίας μας: Μετά τη δημόσια δήλωση του Ομπάμα, τη συμμετοχή στις εκλογές των ομοφυλόφυλων και τη συνεργασία τους τόσο με το ΠΑΣΟΚ/αριστερά όσο και με Μάνο/ΝΔ/δεξιά, καταλαβαίνουμε οτι τίποτα δεν μας σώζει.

 

Studies - Μελέτες για τα παιδιά των διαζυγίων

 Conclusion

 "Given the growing popularity of shared residential parenting, policymakers and professionals who work in family court, as well as parents, should find the research compelling. As demonstrated in this review, overall these studies have reached four general conclusions. First and foremost, most of these children fare as well or better than those in maternal residence—especially in terms of the quality and endurance of their relationships with their fathers. Second, parents do not have to be exceptionally cooperative, without conflict, wealthy, and well educated, or mutually enthusiastic about sharing the residential parenting for the children to benefit. Third, young adults who have lived in these families say this arrangement was in their best interest—in contrast to those who lived with their mothers after their parents’ divorce. And fourth, our country, like most other industrialized countries, is undergoing a shift in custody laws, public opinion, and parents’ decisions—a shift toward more shared residential parenting. With the research serving to inform us, we can work together more effectively and more knowledgeably to enhance the well-being of children whose parents are no longer living together."

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΣΥΓΑΠΑ - ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Υποψήφιοι βουλευτές των  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ που είναι Μέλη ή Υποστηρικτές του ΣΥΓΑΠΑ-ΕΚΚ ( Ευρωπαικό Κοινωνικό Κίνημα ) 
Α' ΑΘΗΝΩΝ
ΜΑΡΚΑΤΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ - ΤΕΩΣ ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΕΜΠ (Δείτε τη συνέντευξή  ΕΔΩ )
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ – ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
ΡΟΜΠΟΤΗΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ( Δείτε τη συνέντευξή  ΕΔΩ )
ΕΛΕΝΑ ΚΟΥΝΤΟΥΡΑ ( Δείτε τις τοποθετήσεις  της ΕΔΩ και ΕΔΩ )
Α' ΠΕΙΡΑΙΩΣΖΗΣΙΜΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑΒ' ΑΘΗΝΩΝ
ΚΑΜΜΕΝΟΣ ΠΑΝΟΣ
ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (  Δείτε τη συνέντευξη ΕΔΩ )
ΔΗΜΑΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΜΠΕΛΤΣΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΑΡΤΑΣ
ΠΑΝΟΥΣΗ ΣΟΦΙΑ 
ΞΑΝΘΗΣ
ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ 
ΔΡΑΜΑΣ
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
ΝΟΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ 
ΛΑΡΙΣΑΣ
ΓΕΩΡΓΟΥΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ - ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ 
ΑΧΑΙΑΣ
ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ
ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
ΡΑΧΩΒΙΤΣΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
 http://alithinapsemata.gr/greece/greece-news/greece-society/3131-enas-pateras-psifizei.html

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ  Νάντιας Τριανταφύλλου.
Δεν είναι μόδα.  Είναι ανάγκη. Είναι η ανάγκη του πολίτη να βρει λύση, διέξοδο στο πρόβλημα του και από την άλλη,  η άρνηση- αποχή της Πολιτείας να βοηθήσει,  ή έστω να ακούσει. Κι έτσι δημιουργούνται κινήματα συνεχώς, πολίτες συσπειρώνονται και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους προκειμένου να ακουστούν, να λυθούν τα προβλήματα τους. Γιατί η πολιτική και οι πολιτικοί αρνούνται να ακούσουν την φωνή της κοινωνίας ή απλά αρνούνται να αναλάβουν το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος που θα έχει η συμπαράσταση τους σε ένα κίνημα. Κι έτσι δημιουργήθηκαν κινήματα πάσης φύσεως από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο θέμα. Κι αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο, φυσικά δεν πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα, αρκεί να ρίξει μια ματιά κάποιος σε όλη την υφήλιο και θα αντιληφθεί ότι  εκεί που η πολιτική ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ  μπορούν οι πολίτες.
Της Νάντιας Τριανταφύλλου για τα ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ

Κι έτσι δημιουργήθηκαν τα κινήματα  των ομολογιούχων, των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, των αγανακτισμένων πολιτών,  της πατάτας, τα διοδίων και πάει λέγοντας. Κι εκεί που κανείς πολιτικός δεν ενδιαφερόταν τώρα λίγες μέρες πριν τις κρίσιμες εκλογές της 6ης Μαΐου παρατηρεί κανείς την μεγάλη στροφή των πολιτικών κομμάτων προς τα κινήματα. Για ψηφοθηρικούς λόγους, ή απλά γιατί οι πολιτικοί άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι αν δεν ακροαστούν τα προβλήματα της κοινωνίας δε έχουν μέλλον;

Ο Σύλλογος για την Αντρική και Πατρική Αξιοπρέπεια, ο γνωστός σε πολλούς ΣΥΓΑΠΑ μετρά 10 χρόνια. 10 χρόνια ζωής, 10 χρόνια αγώνων για το αυτονόητο, δηλαδή για την ισότιμη αντιμετώπιση και των δύο γονιών στο μεγάλωμα του παιδιού τους μετά το διαζύγιο.   Και μετράει χιλιάδες ζωές. Ζωές ζευγαριών που αποφάσισαν να χωρίσουν και ζωές παιδιών που με τον χειρότερο τρόπο "χρεώθηκαν" τις επιλογές των γονιών τους. Μετράει υποσχέσεις από όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα για την επίλυση του μείζονος αυτού θέματος κι ένα μεγάλο ΜΗΔΕΝ εις το πηλίκο μέχρι τώρα.  Και φτάνουμε στο σήμερα , στο 2012, όπου το αυτονόητο  για πολλούς  γίνεται αντιληπτό κι από άλλους. Και επιτέλους  ο   ΣΥΓΑΠΑ βρίσκει συμπαράσταση, σύγκλιση απόψεων τόσο από το 'Αρμα Πολιτών' όσο και από τους 'Ανεξάρτητους Ελληνες' με ένα μνημόνιο που υπεγράφη μόλις λίγες μέρες πριν. Κι έτσι  οι πατεράδες που δεν βλέπουν τα παιδιά τους, όχι από επιλογή τους, και παλεύουν  χρόνια  με ένα "δυσκοίλιο" δικαστικό σύστημα ξοδεύοντας τις περιουσίες τους και ουσιαστικά χάνοντας το προνόμιο να παρακολουθούν το μεγάλωμα του παιδιού τους  μπορούν  να ελπίζουν  σε μια αλλαγή. Μπορούν  να διεκδικήσουν  αυτό που φωνάζουν  χρόνια, αλλά που κανείς πολιτικός δεν τόλμησε να αγγίξει.  Την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου και την κοινωνική πρόνοια. Κι έτσι 30.000 άνθρωποι επίσημα μέλη του ΣΥΓΑΠΑ ,κι άλλοι τόσοι που απλά δεν είναι μέλη  αλλά βιώνουν ανάλογες καταστάσεις μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Η  παραπάνω πολιτική  συνεργασία   του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Κίνηματος (δηλαδή του πολιτικού φορέα του ΣΥΓΑΠΑ) βάζει ως στόχο   την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου, την προώθηση της συνεπιμέλειας των τέκνων μετά το διαζύγιο, την δημιουργία ειδικών δικαστηρίων με σκοπό την ουσιαστική επαφή γονιών παιδιών και πολλών άλλων ρυθμίσεων που μπορούν να βοηθήσουν ώστε τα παιδιά να μεγαλώνουν με την στοργή και των δύο γονιών τους. .

Γιατί με την συνεχόμενα αυξανόμενη τάση των διαζυγίων στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αυτό που θα έπρεπε να αποτελεί θέμα πρώτης σημασίας για τους πολιτικούς έμεινε κάπου ξεχασμένο μέσα στο χρόνο. Κι αντί να έχουν ψηφιστεί και στην Ελλάδα, όπως στις περισσότερες χώρες του εξωτερικού νόμοι που να προστατεύουν πρώτα από όλα το παιδί και την σωστή του επικοινωνία και με τους δύο γονείς, εμείς, οι έλληνες μείναμε κολλημένοι σε νόμους που ψηφίστηκαν 50 χρόνια πριν, και που φυσικά καμία σχέση δεν έχουν με την σημερινή  πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες πατεράδες  να ταλαιπωρούνται αφού στερούνται τα παιδιά τους, ένα ολόκληρο κύκλωμα δικηγόρων να ζει και μάλιστα πλουσιοπάροχα, ουσιαστικά από τα διαζύγια και  φυσικά ένας τεράστιος τζίρος εκατομμυρίων να  στήνεται στα  δικαστήρια, αποφάσεις να εκδίδονται με καθυστέρηση μηνών, αποφάσεις να μην τηρούνται και χιλιάδες παιδιά να μεγαλώνουν με  απόντα τον πατέρα τους.

Και αυτό δεν είναι πρόβλημα των άλλων. Μας αφορά όλους. Γιατί αφορά όλα τα παιδιά. Γιατί ένα υγιές παιδί που μεγαλώνει με την αγάπη και των δύο γονιών του γίνεται υγιής ενήλικας. Και ως υγιής ενήλικας δημιουργεί, σκέφτεται, προσφέρει και αγαπά. Γιατί έχει μάθει να το αγαπούν. Κι έτσι ως ενήλικας θα αγαπήσει και το δικό σου το παιδί που δεν είσαι διαζευγμένος και που κάνεις πως δεν ακούς τόσα χρόνια κλείνοντας τα μάτια στο θέμα.  Και κανείς δεν δικαιούται να μένει απαθής. Γιατί  τα παιδιά, τα παιδιά  όλων μας είναι το ΑΥΡΙΟ.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες πατεράδες έγινε γνωστό μέσα από τον αγώνα που δίνει 12 χρόνια τώρα ο Νίκος Σπιτάλας, δικηγόρος ο ίδιος, ιδρυτής του ΣΥΓΑΠΑ το 2004 και  ακροατής  χιλιάδων ιστοριών διαζυγίων και τρέλας. Με επιμονή και υπομονή έκανε το θέμα γνωστό μέσα από τον Τύπο αλλά πάντα όταν έφτανε σε κάποιον πολιτικό,ανταπόκριση επί της ουσίας δεν έβρισκε.... Γιατί κανείς πολιτικός δεν ενδιαφέρθηκε.

Γιατί το θέμα είναι σύνθετο και πολύπλοκο. Γιατί ο διαζευγμένος πατέρας που δεν έχει την επιμέλεια των παιδιών, αφού είθισται τα ελληνικά δικαστήρια να δίνουν τη επιμέλεια στην μητέρα σε ποσοστό 98% θεωρείται και αντιμετωπίζεται από την Πολιτεία ως άτεκνος και παρά το γεγονός ότι πληρώνει διατροφή αυτή δεν εκπίπτει από την εφορία και δεν έχει καμία φοροαπαλλαγή. Και  με την ανεργία που καλπάζει συνεχώς,  δε υπάρχει μέριμνα ούτε πολιτική από την κυβέρνηση στους διαζευγμένους που χάνουν την δουλειά τους και που έμμεσα ή άμεσα απειλούνται από τις πρώην συντρόφους τους με το κλισέ :"Αν δεν πληρώσεις δεν θα δεις τα παιδιά σου" .

Αυτή η κατηγορία φυσικά δεν περιλαμβάνει όλους τους διαζευγμένους. Γιατί υπάρχουν γονείς  που έβαλαν πάνω από το προσωπικό τους το συμφέρον και την υγεία των παιδιών τους και μετά το διαζύγιο μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους  προσφέροντας το καλύτερο στα παιδιά τους. Υπάρχει όμως κι η άλλη όψη. Αυτή των διαζυγίων που σέρνονται χρόνια και χρόνια μέσα στα δικαστήρια και που δυστυχώς τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως μέσο πίεσης προς τον πρώην σύντροφο. Και για αυτή την κατηγορία των διαζυγίων αγωνίζεται ο ΣΥΓΑΠΑ.

Αυτό που φωνάζει ο ΣΥΓΑΠΑ χρόνια τώρα είναι να αναγνωριστεί  η συνεπιμέλεια και επιτέλους η πατρότητα να γίνει ισότιμη έννοια με την μητρότητα σε όλες τις εκφάνσεις και λειτουργίες της πολιτείας και των θεσμών της. Κάτι που στηρίζουν οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και το ΑΡΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ.

Ίσως τώρα να γίνει η αρχή. Ίσως με την βοήθεια της Πολιτείας πια, χιλιάδες παιδιά να βρουν προστασία και να μην στερούνται κανένα από τους δύο γονείς τους.

Ο ελληνικός κοινωνικός ιστός του μέλλοντος αφορά όλους τους Έλληνες .Διαζευγμένους η όχι.... κρύβοντας ένα υπαρκτά μεγάλο πρόβλημα, αυτό των διαζυγίων, της γονικής αποξένωσης και της απομόνωσης της πατρότητας , κρύβοντας τα προβλήματα που βιώνουν χιλιάδες παιδιά στη Ελλάδα από την έλλειψη επικοινωνίας με τον ένα γονιό, δεν καταφέρνουμε τίποτα εάν θέλουμε να μιλάμε για υγιή κοινωνία πολιτών. Είναι στα χέρια μας το αν οι αυριανοί ενήλικες, θα είναι επίσης υπεύθυνοι γονείς, θεμελιωτές μιας υγιούς οικογένειας ή αν οι αυριανοί ενήλικες, θα είναι ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ.
Σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου υπάρχουν διαμεσολαβητές, γονικό συμβόλαιο, συνεπιμέλεια - εναλλασσόμενη κατοικία και κοινωνικές υπηρεσίες, πραγματογνώμονες, ειδικά δικαστήρια (όταν και εάν χρειαστούν). Εχουν εκπροσώπους στο Κοινοβούλιο, ζητείται η γνώμη των φορέων όπως ο ΣΥΓΑΠΑ, ίδρυσαν κόμματα και στη Γαλλία ισχύει η εναλλασσόμενη κατοικία ως προυπόθεση.
Νάντια Τριανταφύλλου http://alithinapsemata.gr/true-lies-times/news/times-politics/3061-2012-04-19-09-39-15.html 

Ιστορίες Διαζυγίων: Βιβλίο του Δρ - καθηγητού Νίκου Σπιτάλα

http://spitalas.blogspot.com/2012/04/blog-post_13.html#more
Το βιβλίο του Dr, καθηγητού Νίκου Σπιτάλα: 'Ιστορίες Διαζυγίων'
Περιλαμβάνει αληθινές ιστορίες όπως τις αφηγούνται γονείς διαζευγμένοι ή παιδιά που έζησαν το διαζύγιο.  Επίσης, παιδιά, τώρα ενήλικες που βίωσαν τις τραγικές εμπειρίες από διαζύγια στην Ελλάδα.
Επίσης, περιλαμβάνει επιστημονικά κείμενα που ερμηνεύουν τα ψυχολογικά και νομικά θέματα-προβλήματα.
Ο ΣΥΓΑΠΑ στηρίζει την προσπάθεια αυτή (http://www.sos-sygapa.eu/) με τις 30.000 περιπέτειες της γονεικής αποξένωσης και λειτουργίας.
Το βιβλίο ενδιαφέρει νομικούς, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, δικαστικούς, ψυχιάτρους και παιδαγωγούς.
Η γνωστή συγγραφέας, ψυχολόγος και φεμινίστρια, Λιάνα Καλλιέρου, γράφει:
‘Το βιβλίο του Νίκου Σπιτάλα, καλύπτει ένα χώρο που ως τώρα κανείς δεν είχε αναλύσει τόσο διεισδυτικά και τόσο εμπεριστατωμένα. Το αξιοσημείωτο επίσης σε αυτό το βιβλίο, είναι η τεκμηρίωση των θεωριών με γλαφυρά παραδείγματα που δημιουργούν ολοζώντανες εικόνες..
Αυτό που εκτιμώ σε αυτό το βιβλίο, είναι ότι όχι μόνο κινητοποιεί το μυαλό και την ψυχή, αλλά και βοηθάει τον αναγνώστη να παρατηρεί φαινόμενα και γεγονότα, τα οποία μέσα στη δίνη κάποιων ψυχικών συγκρούσεων της ζωής, δεν θα τα παρατηρούσε ποτέ.. Το κοινωνικό στερεότυπο θέλει τον άντρα «δυνατό». Γι αυτό οι άντρες δυσκολεύονται να κοινοποιήσουν τη δική τους κακοποίηση από τις γυναίκες τους..
Οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια και το ξέρει καλά αυτό ο Νίκος ο Σπιτάλας, γι αυτό και παραθέτει μια έρευνα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που παρουσιάζει ανατριχιαστικά στοιχεία για τα παιδιά που ζουν σε μονογαμική οικογένεια και χωρίς την παρουσία και την επιμέλεια και των δύο γονιών. Εύχομαι λοιπόν διαβάζοντάς το και μελετώντας το, κάθε ενας από μας , με την επιρροή που πιθανόν διαθέτει , ατομικά η και ομαδικά μεσω του ΣΥΓΑΠΑ, να μπορέσει να βάλει το «λιθαράκι » του, επηρεάζοντας ή νουθετόντας τους κοινωνικούς ταγούς της χώρας μας, για ένα καλύτερο και πιο δίκαιο μέλλον στη ζωή των παιδιών και ασφαλως και των γονιών.’
Ο καθηγητής και πρώην Πρύτανης του ΕΜΠ, γράφει:

Διαμεσολάβηση στο διαζύγιο: Πρόταση του ΣΥΓΑΠΑ

Διαμεσολάβηση στο Διαζύγιο: ήπια εναλλακτική σε μια πικρή διαδικασία . Rabbi Adam Berner Ραβίνος Αδάμ Berner .
"Family values" is a buzzword these days. «Οικογενειακές αξίες» είναι ένα τσιτάτο αυτές τις μέρες. We read about it in the newspapers and hear about it in political speeches and debates. Διαβάζουμε γι 'αυτό στις εφημερίδες και ακούμε γι' αυτό σε πολιτικές ομιλίες και συζητήσεις. From a Torah perspective, we applaud the espousal of these social values and national policies as they represent a return to our own traditional values. Από την πλευρά της Τορά, επικροτούμε την υιοθέτηση αυτών των κοινωνικών αξιών και των εθνικών πολιτικών, δεδομένου ότι αποτελούν μια επιστροφή στην παραδοσιακή μας αξίες. Judaism has always preached that the fate of the community is tied up in the fate of the family. Ιουδαϊσμός ανέκαθεν κήρυττε ότι η μοίρα της κοινότητας είναι δεμένο στην τύχη της οικογένειας.

Η αλλαγή του ρόλου της μητρότητας

The changing face of motherhood. Throughout our evolution motherhood has been positioned within supportive social frameworks — allowing mothers to develop the essential primary bonds with their infants and children, but also allowing them to be additionally productive members of the groups in which they lived. By the late Stone Age, when most of the evolutionary forces that have shaped our ways of living and even the manner in which the circuits of our brains are ‘wired’ had occurred, the role of women, including mothers, as gatherers of food was crucial to survival. The sharing of at least some of the childcare responsibilities was what allowed this adaptive arrangement to flourish.So, what, if anything, has changed over the 30,000 years of so since the Upper Palaeolithic days of our hunter-gatherer Stone Age communities? Can mothers in the 21st century, with all the advanced technology and communication systems and the modern conveniences that we now take for granted, now dispense with alloparents (or their equivalent) and happily raise their children single-handedly (or with just one male partner) within the much diminished ‘nuclear’ family size? Or do mothers have the same ‘primeval’ needs for support in their role as the primary guarantors of the future of the human species that they have always had?It is, of course, impossible to trace the changing face of motherhood and the complex social networks in which mothers have found themselves over this vast expanse of time. The evidence from archaeology and anthropology may give us some clues, but without first-hand accounts from mothers themselves, and from those in their families and social networks, we can only make guesses as to what motherhood really looked like.We can, however, plot the changing face of motherhood in more recent times and examine more precisely what has changed, on the surface at least, and predict where motherhood might be going in the future. From the 1960s we have witnessed an explosion in the collection of statistical data that have focused on population compositions, family sizes, working mothers, etc. From the 1970s we have also had the benefit of more fine-grained surveys that have asked questions specifically related to the roles of mothers and their relationship with families and the wider community. On the basis of these forms of evidence we have sought to answer some specific questions about the changing face of motherhood and determine the extent to which modern ‘solutions’ to motherhood are more or less beneficial than the solutions of the past.Click here to download the report in pdf format.The Changing Face of Motherhood research was commissioned by Procter & Gamble (P&G)
http://www.sirc.org/publik/changing_face_of_motherhood.shtml